|
نمادهای هویزه
1. بصیرت و معرفت عاشورایی:
وقتی فرماندهای در به در، شهری جنگ زده را زیر پا میگذارد تا هر طور که هست. در آن شرایط بُحرانی، به نیروهایش همراه با اسلحه، نهجالبلاغه نیز هدیه کند، در مییابی که میراثدار نسلی بزرگ هستی. نسلی از جنس بصیرت و معرفت که تمام تیزبینی، آگاهی، ذکاوت، شجاعت، همت و غیرت خود را در پناه اسلام و از معدن قرآن و عترت به دست آورده است. آیا بدون تکیه بر کلام الهی و اولیاء معصوم او میتوان راه انتخاب درست و اوج و تعالی و در مراحل بعد ساختن جامعه و بناکردن تمدن بر مبنای ارزشهای متعالی را دریافت!؟ اگر اسلام بهترین دانشگاه و حسین یکی از بهترین دانشجویان آن است، پس چرا...؟
2. شهادت طلبی و اقدام عاشورایی:
در کشاکش هجوم وحشیانه دشمن به مرزهای عزت و شرافت مسلمین، آنگاه که تفکرات مادی و روحیّات پر از ذلّت و سست بنیصدری و شرائط نا به سامان کشور، سلاح شهادت طلبی را تحقیر و ناکار آمد نشان میداد. جمعی محدود از آگاهترین و پاکترین جوانان ملت که از شهرهای مختلف ایران گرد هم جمع شده بودند، با بصیرت و اتکاء بر عقلانیت ایمانی خویش، پیام حضرت سیدالشهدا(ع) را از دشت هویزه به مردم مؤمن ایران ابلاغ کردند که: «هیهات منا الذّلـﺔ» و فریاد برآوردند «و إن کان دینُ محمّد لم یستَقِم إلا بقَتلی فیا سُیُوفُ خذینی». پس از آن بود که شوق شهادت طلبی به سرعت کشور را فرا گرفت و منافقان ترسو و غربزده داخلی، روز به روز رسواتر شدند و شهادت طلبی از یک سو به عنوان سلاحی کارآمد و بازدارنده و از سویی دیگر به عنوان آرزویی بلند در سلوک معنوی مجاهدان فی سبیل الله شناخته شد و تمام فضای جبهههای نبرد و قلوب ملت ایران را فرا گرفت.
منبع : کتاب « سرزمین مقدس»، موسسه فرهنگی روایت سیره شهدا، ص 178
|
